در روزی که احساسات و افکار گوناگون مرا احاطه ی خویش کرده است, محسن نامجو گوش می کنم و به یاد آن شب می افتم.

https://www.youtube.com/watch?v=SXt5KgWTMnE

و باز هم به این می اندیشم که:

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت / باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

غذا جلویم است ولی میل غذا خوردن ندارم و در اندیشه فرو رفته ام.

به راستی ای کاش این غم هیچگاه با هیچکداممان همراه نمی شد ... ولی یا رب ... حال غم و اندوه خود کجا بریم؟

نشست تو ماشین ؛ دستاش می لرزید. بخاری رو روشن کردم.

گفت: ابراهیم ماشینت بوی دریا میده!

گفتم: ماهی خریده بودم

گفت: ماهی مرده که بوی دریا نمیده

گفتم: هر چیزی موقع مرگ بوی اون جایی رو میده که دلتنگشه

گفت: من بمیرم بوی تو رو میدم...                                            «سیامک تقی زاده»

نشست تو ماشین ؛ دستاش می لرزید. بخاری رو روشن کردم.

گفت: ابراهیم ماشینت بوی دریا میده!

گفتم: ماهی خریده بودم

گفت: ماهی مرده که بوی دریا نمیده

گفتم: هر چیزی موقع مرگ بوی اون جایی رو میده که دلتنگشه

گفت: من بمیرم بوی تو رو میدم... «سیامک تقی زاده»

شعر هایی که توی اون شاعر تزس از مردن بدون وصال داره در نوع خودش جالبه. چند تا مثال: ترسم چو بازگردی از دست رفته باشم وز رستنی نبینی بر گور من گیاهی (سعدی) از بهار تقویم می ماند و از من استخوان هایی که روزی تو را دوست داشتند (الیاس علوی) گاه می اندیشمخبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟آن زمان که خبر ادامه مطلب

چه ترس هایی که به وقوع پیوستند ...

چه نشدنی هایی که شدنی شدند ...

خیلی شبیه او هستم؛ از استخوان بندی ام گرفته تا خلق و خویم. همیشه مرا خوب درک می کند، به حرف هایم گوش می دهد، دردهایم را می فهمد و بسیار روشنفکر است. راستش هیچ وقت نشد آن طور که می توانم با او حرف هایم را بگویم، با پدرم صحبت کنم.

او همیشه بهترین دوست من بوده است.

پرسید: داداش تو یه موقعی شعر می گفتی، درسته؟ گفتم: فکر نکنم بشه اسمشون رو شعر گذاشت، ولی گاهی عاشقانه می گفتم. گفت چند تاشو برام میفرستی؟ این ها را از بر برایش نوشتم: آه ای نرگس جاودانه ی مشرق به راستی این نگاه خمار آلوده ات زاده ی کدام شراب غم انگیز است؟ ---- اگر راست باشد و در زندگی بعد موجود دیگری شویم تو بی شک شراب می شوی این گونه که گفته ها و نا گفته هایت تسکین و تشویش را از پس یکدیگر می آفریند --- گفت: داداشییی، چقدر قشنگ! دوباره با شیطنت خاصی گفت: دادااااش، میشه تو گروهمون به اسم خودم این شعر ها رو بنویسم؟ ادامه مطلب

در حال گوش کردن به موسیقی باخ و خواندن کتاب کنترل اتوماتیک خطی فرانکلین هستم. یاد دوارن لیسانسم می افتم که حین درس خواندن آلبوم بی کلام "بهار من" شادمهر عقیلی را بارها و بارها گوش می کردم. ذهنم خیلی زاحت به گذشته سر می خورد. دیروز مادر ماجرای کافی شاپ رفتنش را تعریف می کرد و اینکه عمه اسپرسو سفارش داده بود؛ یاد روزهایی افتادم که کافه زیاد می رفتم و اسپرسو زیاد سفارش می دادم: سپیدگاه، گندم و از همه مهمتر آلما که در یک پاساژ دنج در انقلاب بود. گاها برای یک قهوه یا شکلات داغ و چیزکیک در سرمای زمستان تهران، پیاده تا شیرینی فرانسه می رفتم. ماجرای خاطره ماجرای ادامه مطلب

اسکیمو ها برای شکار گرگ چند لایه خون را روی چاقویی منجمد می کنند و آن را در زمین فرو می کنند. گرگ وقتی چاقو را پیدا می کند، شروع به لیس زدن آن می کند. با این کار زبانش پاره می شود و خون بیشتری جاری می گردد و این عطش گرگ را بیشتر می کند. این شهوت خون نهایتا منجر به مرگ گرگ می شود.

شهوات انسان نیز اگر جسم او را نمیراند، هویت او را حتما به هیچ می رساند...

با یکی از دوستان صحبت می کردم؛ هر دو اشتراک نظر داشتیم که زندگی درامیست که هرچه بیشتر می گذرد غم انگیز تر می شود. بگذریم که از تراژدی من بی خبر بود.

حال سوال این است که تحمیل وجود به انسانی دیگر (بچه دار شدن)، صرف برطرف کردن بعضی نیاز های خود، ظلم نیست؟